Ένα βλέμμα πίσω απ’ τα δίχτυα ... Το σινιάλο της σωτηρίας ... όταν ένα παιδί έδειξε τον δρόμο! | βίντεο

Στο 85ο λεπτό, ο Δημήτρης Μπόντης κερδίζει πέναλτι, κι όλο το γήπεδο παγώνει. Η σιωπή που απλώνεται δεν είναι απλώς προσμονή — είναι φόβος, είναι ελπίδα, είναι το βάρος μιας ολόκληρης χρονιάς που κρέμεται από μία εκτέλεση. Ο Κωνσταντίνος Βοριαζίδης πλησιάζει την άσπρη βούλα, με το βλέμμα καρφωμένο στο τέρμα, σαν να προσπαθεί να κοιτάξει πέρα από τον τερματοφύλακα, κατευθείαν στο αύριο.

Πίσω από την εστία, ένα από τα ball boys —ένα παιδί με μάτια που έλαμπαν από αθωότητα, αλλά και πίστη— του δείχνει επίμονα το σημείο όπου πρέπει να στείλει τη μπάλα. Ήταν μια μορφή σινιάλου. Κανείς δεν ξέρει αν ο Βοριαζίδης πρόσεξε το μικρό του σύμμαχο ή αν ένιωσε εκείνη την άηχη, σχεδόν μαγική συμβουλή μέσα στον πυρετό της στιγμής.

Μα όταν η μπάλα καρφώθηκε στα δίχτυα, όταν το 1-0 έσπασε τη σιωπή και την έκανε κραυγή, όταν οι κερκίδες σείστηκαν και οι παίκτες έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο, πανηγυρίζοντας με σφιγμένες γροθιές, ένα πράγμα ήταν βέβαιο: ο μικρός είχε δίκιο. Είχε δει. Είχε νιώσει. Είχε προβλέψει.

Κι εκείνη η στιγμιαία χειρονομία του, έγινε πυξίδα για μια ολόκληρη ομάδα. Γιατί αυτό το γκολ δεν ήταν απλώς ένα γκολ. Ήταν ένα άγγιγμα σωτηρίας. Ήταν το γκολ που κράτησε την ομάδα ζωντανή, που της χάρισε μια νίκη-οξυγόνο στη μάχη για την παραμονή. Ήταν η απόδειξη πως καμιά φορά, το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τα πόδια — είναι τα μάτια ενός παιδιού που πιστεύει, είναι το ένστικτο, είναι η πίστη πως τίποτα δεν έχει τελειώσει όσο υπάρχει ελπίδα.

Και για μια στιγμή, ο μικρός έγινε κομμάτι της ιστορίας. Ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της.

επιμέλεια: Vicky Gewrgiou