Κοτσαμάνια Τετραλόφου: Αθλητισμός και πολιτισμός… πάνε μαζί Ένα ξεχωριστό αφιέρωμα της σελίδας Ματιές στα σπορ

Υπάρχουν μέρες που τα γήπεδα σιωπούν, τα σφυρίγματα μπαίνουν στην άκρη και οι γραμμές του οφσάιντ αντικαθίστανται από κύκλους χορού.

Μια τέτοια μέρα ζήσαμε τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων στον Τετράλοφο Κοζάνης, όπου αθλητισμός και πολιτισμός έδωσαν τα χέρια – και μπήκαν μαζί στον χορό.

Στα Κοτσαμάνια, το παλιό ποντιακό έθιμο που έρχεται από τα βάθη του χρόνου και της μνήμης του Πόντου, παράγοντες, ποδοσφαιριστές και διαιτητές άφησαν για λίγο τις προπονήσεις, τις ενστάσεις και τα φύλλα αγώνα. Φόρεσαν ρόλους, φόρεσαν χαμόγελα και έγιναν κομμάτι μιας ζωντανής παράδοσης που δεν χρειάζεται VAR για να επιβεβαιώσει τη γνησιότητά της.

Οι «νύφες» έκαναν την εμφάνισή τους – πάντα με τον δικό τους… αντρικό δυναμισμό, ο «γιατρός» έδινε διαγνώσεις που καμία ιατρική σχολή δεν διδάσκει, ο «αστυφύλακας» προσπαθούσε να βάλει τάξη σε μια χαρούμενη αναρχία, ενώ ο «έξω απ’ εδώ» τριγυρνούσε για να ξορκίσει το κακό με γέλιο. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε τραγούδι, χορό και πειράγματα, το χωριό θύμισε εξέδρα γεμάτη – μόνο που εδώ όλοι ήταν νικητές. Φαγοπότι από σπίτι σε σπίτι ,ποντιακή φιλοξενία και χορός σε κάθε αυλή .

Το έθιμο Κοτσαμάνια δεν είναι απλώς μια σάτιρα. Είναι μια σκυτάλη πολιτισμού που περνά από γενιά σε γενιά, ένα ζωντανό μάθημα συλλογικότητας, αυτοσαρκασμού και μνήμης. Και όταν σε αυτό μπαίνουν και οι άνθρωποι του αθλητισμού, τότε αποδεικνύεται πως το ποδόσφαιρο –και κάθε σπορ– δεν τελειώνει στη σέντρα, αλλά συνεχίζεται στην κοινωνία.

Γιατί, τελικά, μπορεί να αλλάζουν οι ρόλοι, να αλλάζουν οι φανέλες, να αλλάζουν τα πρόσωπα. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ανάγκη να είμαστε μαζί: στο γήπεδο, στον χορό, στο τραγούδι, στο γέλιο.

Και στον Τετράλοφο, τα Κοτσαμάνια το απέδειξαν για άλλη μια χρονιά με τον πιο όμορφο τρόπο.