Γήπεδο ή ζούγκλα; Οταν χάνεται το “ευ αγωνίζεσθαι” τοτε δεν είναι ποδόσφαιρο αυτό – Είναι ντροπή μπροστά σε παιδιά

Το ποδόσφαιρο είναι χαρά. Είναι δύο ώρες να ξεφύγεις, να γελάσεις, να φωνάξεις για την ομάδα σου, να κρατήσεις το παιδί σου από το χέρι και να του δείξεις τι σημαίνει αθλητισμός. Ή τουλάχιστον… αυτό θα έπρεπε να είναι.

Γιατί όταν ένα ερασιτεχνικό παιχνίδι καταλήγει σε ένταση, ύβρεις και χέρια που σηκώνονται, τότε δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο. Μιλάμε για αποτυχία. Και γίνεται ακόμη πιο βαριά αυτή η αποτυχία όταν όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά σε παιδιά — ή ακόμα χειρότερα, όταν τα ίδια τα παιδιά γίνονται θύματα.

Εκεί δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Καμία.

Ο αθλητισμός σημαίνει ευγενή άμιλλα. Σημαίνει “ευ αγωνίζεσθαι”. Σημαίνει να σέβεσαι τον αντίπαλο, να δέχεσαι την ήττα, να χαίρεσαι τη νίκη χωρίς να ταπεινώνεις. Αν δεν μπορείς να κάνεις αυτά τα απλά, τότε δεν έχεις καμία δουλειά στο γήπεδο.

Δεν γίνεται να μιλάμε για «ένταση της στιγμής» όταν υπάρχουν παιδιά που τρομάζουν. Δεν γίνεται να βαφτίζουμε τον θυμό «πάθος» και τη βία «αντίδραση». Και σίγουρα δεν γίνεται να σηκώνεις χέρι και την επόμενη μέρα να ζητάς μια συγγνώμη, λες και καθάρισες.

Η συγγνώμη δεν είναι διαγραφή. Είναι ευθύνη. Και χωρίς αλλαγή, είναι απλώς υποκρισία.

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δεν είναι σκηνή για να ξεσπάς. Είναι χώρος για να δίνεις παράδειγμα. Γιατί εκεί, στις κερκίδες και στις γραμμές του γηπέδου, υπάρχουν μάτια που βλέπουν και μυαλά που μαθαίνουν. Και αυτό που μαθαίνουν, αύριο θα το κάνουν πράξη.

Θέλουμε παιδιά που να αγαπούν το ποδόσφαιρο ή να το φοβούνται;

Θέλουμε γήπεδα γεμάτα οικογένειες ή άδεια από ντροπή;

Γιατί στο τέλος δεν μετράει το σκορ.

Μετράει τι άφησες πίσω σου.

Και αν αυτό που άφησες είναι φόβος, βία και ντροπή, τότε δεν έχασες απλώς ένα παιχνίδι.

Έχασες το δικαίωμα να μιλάς για αθλητισμό.