Μέγας Αλέξανδρος Κοζάνης "δεν τα παρατάμε ποτέ"

Η προπονητική δεν είναι μόνο νίκες, ήττες, βαθμοί και αποτελέσματα. Είναι ένας συνεχής αγώνας διαχείρισης ανθρώπων, χαρακτήρων, απογοητεύσεων και προσδοκιών. Μέσα από μια ιδιαίτερα προσωπική και συμβολική ανάρτηση, ο προπονητής του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κοζάνης περιγράφει τη δική του «Συσίφια» προπονητική διαδρομή, έναν ατελείωτο δρόμο γεμάτο προσπάθεια, δυσκολίες, αποτυχίες αλλά και τη διαρκή ανάγκη να σηκώνεσαι και να ξεκινάς ξανά από την αρχή.

 Η Συσίφια προπονητική καριέρα μου

Χρόνια ολόκληρα έμπαινα στο γήπεδο με το ίδιο πιστεύω: ότι μια ομάδα μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από το άθροισμα κάποιων παικτών που παίζουν ένα παιγνίδι. Έπρεπε να μάθει να στέκεται, να αντέχει, να κοιτάζει τον αντίπαλο χωρίς να φοβάται.

Στην προπονητική μου διαδρομή δεν υπήρχε ένας βράχος. Υπήρχαν μπάλες. Πολλές μπάλες, σκορπισμένες στον δρόμο. Η καθεμιά κουβαλούσε μια προπόνηση, μια προσδοκία, έναν χαρακτήρα δύσκολο να πλησιάσεις, μια ήττα που έπρεπε να αντέξεις, έναν παίκτη που έπρεπε να σηκώσεις από μέσα του.

Τις έσερνα μαζί μου σε έναν δρόμο που δεν ήξερα που θα βγάλει. Για χρόνια έκανα κύκλους στο ίδιο μέρος. Δεν μπορούσα να δω τον ορίζοντα γιατί το βλέμμα απασχολούνταν πάντα από τις μπάλες. Άλλες έμεναν πίσω, άλλες κυλούσαν πιο γρήγορα από μένα και άλλες στέκονταν μπροστά μου, βαριές, αρνούμενες να κινηθούν. Κάθε φορά που η ομάδα έβρισκε τον ρυθμό της, κάτι μπορούσε να τη διαλύσει: ένας τραυματισμός, ένα λάθος, μια ήττα, μια αποχώρηση ή συνηθέστερα κάποιος διαιτητής. Και οι μπάλες ξανασκορπίζονταν στον δρόμο.

Έπρεπε να τις μαζέψω πάλι.

Να αρχίσω από το δάκρυ ενός παιδιού που είχε απογοητευτεί, από έναν παίκτη που είχε χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό  του, από μια ομάδα που έπρεπε να μάθει να προχωρά χωρίς να ξεχνά την ήττα της.

Αυτές οι μπάλες είναι η προπονητική μου καριέρα. Δεν τις έφτασα ποτέ σε έναν τελικό προορισμό. Τις σέρνω ακόμη στον ίδιο κυκλικό δρόμο του μυαλού μου, γιατί καθεμιά τους κρύβει την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να γίνουν λίγο καλύτεροι.