Ως εδώ! Η Κοζάνη δεν αξίζει αυτή την εικόνα

Υπάρχουν ήττες που πονάνε για το σκορ και υπάρχουν ήττες που πονάνε για την εικόνα. Αυτό που βλέπουμε πλέον στην Κοζάνη είναι το δεύτερο – και ίσως κάτι ακόμη χειρότερο.

0-6 στο ημίχρονο, χωρίς προπονητή στον πάγκο, με ποδοσφαιριστές που στην πλειοψηφία τους δεν έκαναν προετοιμασία και κάποιους να έχουν χρόνια να αγωνιστούν. Μια ομάδα ανήμπορη να αντιδράσει, να διεκδικήσει, να σταθεί.

Και στο δεύτερο ημίχρονο; Ο αντίπαλος κατέβασε ταχύτητα, γύριζε την μπάλα πίσω, έφτανε στην περιοχή και δεν έψαχνε το γκολ. Κι όμως, ακόμη κι έτσι, το γκολ ήρθε για το βαρύτερο 0-7

Τι άλλο πρέπει να δει ένας φίλαθλος της Κοζάνης για να πει «ως εδώ»;

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, για δεύτερο παιχνίδι βλέπουμε αλλαγές θέσεων στον τερματοφύλακα, εικόνες που θυμίζουν περισσότερο παιχνίδι στις αλάνες παρά επίσημη αγωνιστική υποχρέωση μιας ιστορικής ομάδας.

Δεν είναι ώρα για επιθέσεις. Είναι ώρα για ευθύνες.

Τα προβλήματα δεν εμφανίστηκαν σήμερα. Τα σημάδια υπήρχαν από το καλοκαίρι. Υπήρχε χρόνος για αποφάσεις. Υπήρχε χρόνος ακόμη και για μια αλλαγή πορείας.

Δεν έγινε.

Και σήμερα η Κοζάνη πληρώνει αυτή την επιλογή.

Το ερώτημα πλέον είναι απλό και σκληρό:

Υπάρχει σχέδιο σωτηρίας ή απλώς παρακολουθούμε την κατάρρευση μέχρι τέλους;

Αν κάποιοι δεν μπορούν ή δεν προλαβαίνουν να αλλάξουν την κατάσταση, τότε οφείλουν να σκεφτούν ακόμη και την παράδοση της ομάδας. Όχι ως ήττα, αλλά ως πράξη ευθύνης.

Γιατί ίσως να ήταν λιγότερο επώδυνο να ξεκινούσε η Κοζάνη από το μηδέν, με νέα διοίκηση και καθαρό σχέδιο, παρά να βλέπουμε σήμερα αυτή την εικόνα.

Η Κοζάνη δεν ανήκει σε κανέναν. Ανήκει στην πόλη, στον κόσμο της και στην ιστορία της.

Και αυτή η ιστορία απαιτεί σεβασμό.

ΩΣ ΕΔΩ...

ΣΤΟΠ στον διασυρμό 

 Δεν πάει άλλο.